غبار فراموشی بر چهره فرهنگ و هنر سراب  

شهرستان سراب، با پیشینه تاریخی و فرهنگی غنی، این روزها در سکوت سنگین بی برنامگی فرهنگی و هنری فرو رفته است.

شهری که میتوانست به واسطه ظرفیت های طبیعی و انسانی اش به قطب فرهنگی منطقه تبدیل شود، اکنون در انزوایی ناخواسته گرفتار آمده است. تعطیلی طولانی مدت تنها سینمای این شهرستان، «سینما آزادی»، که بیش از دو دهه است به گورستانی خاموش تبدیل شده، نمادی آشکار از بی توجهی مسئولان به حیات فرهنگی این دیار است.

سینما آزادی، روزگاری مکانی برای تجربه جمعی هنر هفتم بود؛ جایی که شهروندان را دور هم جمع میکرد تا از تماشای فیلم لذت ببرند و گفتگو های فرهنگی شکل بگیرد.

اما امروز، دیوارهای فرسوده و صندلیهای غبارگرفته آن، روایت گر بی مهری هایی است که فرهنگ سراب را به حاشیه رانده است.

مسئولان شهری و استانی نه تنها برای احیای این کانون فرهنگی اقدامی نکرده اند، بلکه حتی گامی جدی برای ایجاد جایگزینی درخور بر نداشته اند.

این تعطیلی تنها بخشی از یک بحران بزرگتر است.

سراب سالهاست میزبان هیچ رویداد فرهنگی و هنری مانند کنسرت موسیقی، جشنواره های محلی، نمایش های صحنه ای یا نمایشگاه های آثار هنری نبوده است.

گویی فرهنگ و هنر به عمد از جغرافیای این شهر حذف شده اند.

در چنین فضایی، جای تعجب نیست که جوانان، که تشنه فعالیت های سرگرم کننده و نشاط جمعی هستند، به شبکه های مجازی و ماهواره ای پناه می برند؛ فضاهایی که گاه به جای پرورش خلاقیت، بستری برای انحرافات اخلاقی و اجتماعی میشوند.

پیامدهای این خلأ فرهنگی را میتوان در آمار نگران کننده طلاق، اعتیاد و سایر آسیب های اجتماعی مشاهده کرد.

وقتی جامعه ای از کانال های سالم برای گذران اوقات فراغت، بیان احساسات و ایجاد همبستگی محروم میشود، ناخودآگاه به سمت رفتارهای پرخطر سوق می یابد.

خانواده ها نیز در غیاب برنامه های مشارکتی، روز به روز از هم گسسته تر میشوند.

مسئولان باید بپذیرند که توسعه زیرساخت های فرهنگی، نه هزینه که سرمایه گذاری برای آینده است.

احیای سینما آزادی، احداث سالن های نمایش، برگزاری مستمر جشنواره های محلی با مشارکت هنرمندان بومی و ایجاد فضاهایی برای آموزش هنر به جوانان، گامهای اولیه ای است که میتواند سراب را از این رکود نجات دهد.

همچنین، همکاری با نهادهای مردمی و هنرمندان میتواند بار مسئولیت را از دوش دولت برداشته و ابتکارات فرهنگی را مردمی کند.

فرهنگ، نفس یک جامعه است و نفس کشیدن را نمیتوان متوقف کرد. سراب نیازمند جنبشی فرهنگی است تا غبار فراموشی را از چهره اش بزداید.

وقت آن است که مدیران به جای شعارهای کلیشه ای، با عزمی جهادی، میدان را برای هنر و زندگی فراهم کنند.

آینده سراب را نباید قربانی بی تفاوتی امروز کرد.