در روزگاری که مرزها بیشتر از دل‌ها فاصله می‌سازند، نام استاد شهریار یادآور آن حقیقت است که شعر می‌تواند وطن را دوباره در دل‌ها معنا کند. شاعری که از آذربایجان برخاست و با دو زبان، اما با یک عشق، پرچم اتحاد ملی را در آسمان فرهنگ ایران برافراشت.؛

در زمانه‌ای که مفهوم هویت ملی در گردباد تفسیرهای سیاسی می‌چرخد، شهریار با شعر خود تعریفی تازه از ایران ارائه کرد؛ ایرانی که در آن، تفاوت‌ها نه مرز، بلکه جلوه‌های یک حقیقت واحد‌اند. شعر او سندی فرهنگی از وحدت در کثرت است.؛

توسعه زیرساخت‌ها، رونق اقتصادی، پیشرفت فرهنگی و ارتقای سلامت، زمانی محقق می‌شود که تمام نیروهای شهرستان، فارغ از هر گرایشی، دست در دست هم نهند؛

تراکتور تبریز متعلق به تمام ایران است و هوادارانش، همانند ستارخان ها و شهید باکری ها، سربازان وحدت این مرز و بومند.  ؛